Tarayıcı sekmesi modern insanın “sonra bakarım” çekmecesi oldu. Bir makale, iki ürün, üç video, yarım kalmış bir araştırma, dönüş yapılacak bir form, kapatmaya kıyamadığın bir fikir… Hepsi üst üste durur. Bir süre sonra tarayıcı çalışma alanı olmaktan çıkar, tavan arasına döner.
İlginç olan şu: Açık sekmelerin çoğu aktif iş değildir. Ertelenmiş karardır. Okuyacak mıyım? Alacak mıyım? Saklayacak mıyım? Unutacak mıyım? Zihin bu soruları cevaplamadığı için sekmeyi açık bırakır. Sekme de küçük bir zihinsel fatura keser.
Sekme Sayısı Değil, Kararsızlık Yoruyor
On sekme bazı insanlar için normaldir, bazıları için kaostur. Sayıdan çok sekmelerin anlamı önemlidir. Eğer her sekme “bunu unutma” diye bağırıyorsa, ekran sessiz olsa bile kafa gürültülüdür. Bu yüzden sekme temizliği aslında tarayıcı işi değil, karar işidir.
Küçük bir yöntem: Sekmeleri üçe ayır. Şimdi kullanacaklarım, saklayacaklarım, kapatacaklarım. Şimdi kullanacakların en fazla beş olsun. Saklayacaklarını yer imlerine veya not sistemine taşı. Kapatacakların için acımasız davran. Eğer üç gündür bakmadıysan muhtemelen sana değil, eski bir niyete aittir.
Tarayıcıya Oda Vermek
Her iş için ayrı pencere açmak da işe yarar. Araştırma penceresi, yazma penceresi, kişisel işler penceresi gibi. Böylece sekmeler aynı odada birbirine karışmaz. İşin bitince o pencereyi kapatmak, masadan dosya kaldırmak gibi hissettirir.
Bir başka alışkanlık da gün sonunda tarayıcıyı sıfırlamaktır. Açık kalanları kaydet, gereksizleri kapat, ertesi güne boş ekranla başla. Boş ekran küçümsenen bir lükstür. İnsana “bugün yeniden seçebilirsin” der.
Sekmeleri kapatmak bilgiyi reddetmek değildir. Kendi dikkatine yer açmaktır.
written by serz 🙂